Wystrój mieszkania, podobnie jak sztuki piękne danej epoki, odzwierciedla położenie społeczne ludzi, świadczy wymownie o ich praktycznych i estetycznych potrzebach. Człowiek od zawsze szukał w swym domu schronienia przed nieprzewidywalnością pogody. Dom i jego wystrój wskazywał na pozycję społeczną właściciela. Wystrój mieszkania był pochodną wartości użytkowych i artystycznych. Na jego ostateczny kształt wpływały: materiał, jakość pracy rzemieślnika i artysty, funkcjonalność oraz potrzeba reprezentacyjności.
Kilka najbliższych artykułów poświęconych będzie historii dekorowania wnętrz. Przyjrzymy się głównym charakterystycznym trendom w każdej z epok historycznych.
Zacznijmy od czasów najdawniejszych. Człowiek tworzył sobie domostwo, pierwsze wystroje wnętrz, na długo przed powstaniem pierwszych budowli. W epoce wspólnoty pierwotnej, w okresie starszego paleolitu (500 tys do 50 tysięcy lat p.n.e.) koczownicy, wydzierający naturze tylko to, co było im niezbędne do życia, chronili się w skalnych skałach lub dołach kopanych w ziemi dla ochrony przed wiatrem. W epoce młodszego paleolitu, z której pochodzą pierwsze ślady okresowego osadnictwa, plemiona łowcy i zbieraczy mieszkały w namiotach ze skór zwierzęcych lub w chatach o rzucie okrągłym albo owalnym, zbudowanym z gałęzi i osłanianych matą. Dopiero w okresie przejściowym między mezolitem i neolitem (do ok. 5000 roku p.n.e.), kiedy zaczęto uprawiać ziemię i hodować bydło, co wymagało osiadłego trybu życia, powstała budowla czworoboczna: stabilny dom kalenicowy, z prostopadłą ścianą frontową oraz ukośnie nachylonymi ścianami bocznymi i tylną.
Plemiona rozrastały się tworząc rody, wiejskie wspólnoty zamieszkujące osady. Na starożytnym Wschodzie, jeszcze w tej samej epoce, zaczęły pojawiać się pierwsze społeczeństwa klasowe, wraz z nimi państwa i miasta. Oznaczało to wzrost różnorodności budowli, co za tym idzie i wystroju wnętrz.
Południowa Europa wcześnie stała się skupiskiem prądów biorących początek z dorzecza Eufratu i Tygrysu. Za czasów prehistorycznych kultur VI - IV tysiąclecia p.n.e. rozwinęło się osadnictwo również na Bałkanach i wyspach Morza Śródziemnego. Ludność tych ziem budowała głównie jednoizbowe domy z paleniskiem, otwartym przedsionkiem i dwuspadowym dachem. Z biegiem czasu oddzielono pomieszczenie kuchenne od mieszkalnego. Materiałem budowlanym było drewno, glina, cegły, i piasek.
W północno-zachodniej Europie przez długi czas preferowano typ dużego domu, mieszczącego pod jednym dachem ludzi, bydło i spichlerz. Obok nowych rodzajów domów, nadal funkcjonowały stare, jak np. domy na palach.
Pierwszymi meblami były skóry i maty. Nie zachowały się żadne inne sprzęty ani przedstawienia wnętrz, które dałyby nam wyobrażenie o ówczesnych wystrojach. Za naczynia służyły drewniane naczynia, a grubo ciosane kloce za siedziska i ławy. Dopiero, gdy wyodrębniły się klasy posiadających i nieposiadających, powstały rzemiosła, handel i wystrój wnętrz stał się zwierciadłem sposobów produkcji i stosunków własności, jakości życia człowieka.